Creativiteit is aanstekelijk

Voor een tijdje liet ik het bloggen voor wat het is. Keurig opgeslagen in de database en nog te bewonderen online. Afwachtend op een terugkeer. Want toch blijft het aan mij knagen. Het is een manier van zelf uiting en reflectie. Het zet soms de meest simpele dingen in een ander licht of stelt onbewust een belangrijke vraag. Daarnaast brengt het onderwerpen in kaart, beeld of ter verwondering bij iemand die het leest. Reden genoeg om het te koesteren. Ook om het kwalitatief te houden. Dat betekent zo nu en dan een break om de focus te leggen op wat op dat moment meer prioriteit krijgt.

Het is soms een kwestie van alle ballen hoog houden. En nu wil ik mijzelf niet indelen in het hokje millenial en daarom proberen te zeggen dat het soms allemaal te veel wordt. Nee, ik bedoel daar mee dat het soms niet allemaal tegelijk kan. Inschalen van prioriteiten is voor mij key. Dat en goed plannen. Nu is dat niet zo moeilijk voor een neuroot like myself. Het opvolgen van beiden, kijk daar zit een enorme challenge aan verbonden. Met een grote familie zoals die van mij, is dat nog wel eens een hele opgave. Iedere vrije minuut wordt zo opgezogen. And don’t get me wrong, ik ben echt gek op ze allemaal. Alleen is het soms niet zo handig wanneer je to do list de lengte van een rol behang bereikt heeft.

Iets vanuit jezelf goed de wereld in brengen. Dat vergt energie. Dat is de basis voor alles. Wanneer er genoeg energie is, komt geduld ook weer om de hoek kijken. Focus schuift daar gezellig bij aan. En voordat je het weet kleeft de creativiteit weer aan de andere drie. Al moet ik zeggen, dat creativiteit mij vaak verrast.

Zoals laatst. Ik kreeg een mailtje van een andere cateraar met simpelweg wat vragen. En eigenlijk kon ik uit de hele mail op maken, dat ze mij graag wilde ontmoeten. Na een paar mailtjes heen en weer, kwam er een kleine lunch afspraak van. Beiden geen idee wat het zou inhouden, gingen we erop af.

Met een pas geknipte pony bij de kapper, sprong ik op de fiets. Ik kwam in een miezer buitje terecht en niet veel later stond deze pluizenbol al op de stoep van het restaurant. De fiets werd verder bedolven met de kleine regendruppeltjes en ik was op zoek naar een vriendelijk gezicht in het restaurant. Gelukkig waren er niet mega veel tafels daar, maar toch bleef het zoeken. Slim als ik kan zijn, had ik die ochtend niet meer naar haar foto gekeken. Slechts een foto van de zijkant een week ervoor, bleek niet genoeg te zijn.

Plots werd ik aangetikt door een kleine dame met een vriendelijk gezicht. Daar was ze dan. En zoals het kan gaan tussen Indischen, kan ik mij vanaf dat moment aan geen stilte meer herinneren. Van een simpele introductie was geen sprake. We wisten immers al wie wie was en waren nu gewoon heel erg benieuwd naar het verhaal erachter. Vooraf waren we beiden ook een beetje, nou ja, niet geïntimideerd, maar wel afwachtend tegenover elkaar. Maakte we dan beiden onbedoeld een verkeerde inschatting? Het was een setting, gecreëerd door ons zelf, maar toch waren we iets wat nerveus.

Een soepje en twee latte macchiato verder, waren we al in de ene na de andere overeenkomst gevallen. In dezelfde interesses. Voornamelijk patisserie en taart. Maar ook zoveel overeenkomende meningen in bepaalde stellingen of gebruiken.

We zaten aan de tafel vol verhalen en het leek alsof we elkaar al jaren kenden. Zij bracht mij onbewust meteen op een hondertal ideetjes. En ik kreeg de indruk dat het insgelijks was.  De notitieboekjes werden erbij gepakt, kladjes werden vol gekrast, logo’s werden bekeken, ideetjes werden uitgeschreven en handige tips en adressen werden drifitig op het papiertje gezet.

Niet veel later merkte ik dat ik eigenlijk te popelen stond om naar huis te gaan. Mijn hoofd zat zo veel ideetjes en goede zin, dat ik het meteen wilde omzetten in iets productiefs. Actie, reactie zogezegd.

Thuis heb ik de laptop aan gegooid en voor dat ik het wist heb ik bergen verzet. Ik ben een groot gelover in het universum. Dat wat jíj uitstraalt, krijg je indirect weer terug. And boy, wat moet ik voor tofs heb uitgezonden want de daarop volgende dagen, wat zeg ik weken, viel ik in de ene verbazing na de andere. Super leuke opdrachten, bestellingen, uitdagingen. En nog misschien het beste, weer een trigger om dicht bij mij zelf te blijven.

Yup, daar kan ik soms best van afdwalen in de bezigheid van alles. Druk zijn wil ik het niet noemen, want dat is meer een houding dan wel excuus. Maar ja, soms in die rollercoaster ben ik zo bezig met het afwerken van mijn lijstje, dat ik een stapje verder af dwaal van wat ik nu belangrijk vind.

En door die ene middag, werd mijn vlammetje weer aangewakkerd. Het is erg belangrijk om in gesprek te blijven. Om onbewust met je neus op de feiten te worden gedrukt. Elkaar inspireren. Want weet je, creativiteit is aanstekelijk. Je brengt het makkelijk over op een ander. Mits er een goede klik is uiteraard. Maar als jouw instelling vooraf is om te stralen… boy oh boy, wat een moois kun jij dan de wereld in brengen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *