Indo’s be Like 11 juli 2016

DSCN1351Vriendelijk negeren. Het is lastig om uit te dragen dat je trots bent op wat je doet, te erkennen waarom je het doet, waar je voor staat, wat voor antwoord je geeft, hoe je reageert, wat je kookt en helemaal voor wie je bent. Er zit een soort veiligheid geborgen in iets niet volledig doen. Iets niet af te maken, waaraan je begonnen bent. Om vast te houden aan een twijfel of om jezelf te verbergen. Om iets af te kaatsen met een flauw excuus. Dat is jezelf verschuilen op een gepaste afstand.

Iemand dichtbij jezelf laten komen is heel persoonlijk. En hoe persoonlijker het wordt, hoe heter het mij onder de voeten kan worden. Wanneer er iets aan mij gevraagd wordt, heb ik vaak de neiging om te antwoorden met “oh ja dat is goed hoor” of “maakt mij niet uit, kies jij maar” of om soms helemaal niet te antwoorden. Telefoon gesprekken niet te beantwoorden, of appjes aan mij voorbij te laten gaan, omdat ik ergens niet eerlijk op durf te antwoorden. Het is makkelijker om ergens in te mee te gaan, ook om daarmee een discussie te vermijden. Of om daarmee voorbij te laten gaan, wat ik eigenlijk wil. Puur omdat ik niemand wil kwetsen. Het laatste wat ik wil is mijn zin doordrijven of mijzelf voorop zetten. We are all in this together.

Met die instelling heb ik het mijzelf erg lastig gemaakt en nog steeds. Het heeft mij in de meest moeilijke situaties gebracht, zowel op persoonlijk als zakelijk vlak. Ik kan je vertellen dat het op beide vlakken alleen maar ten koste gaat van jezelf. En op een gegeven moment gaat het pijn doen. Eerder dat ik dat door had, was ik een hoop deukjes verder.

Na jaren van koppigheid en ja knikken, heb ik beetje bij beetje de moed verzameld. Door eerst het “oh dat is goed hoor” te verruilen voor een subtiele “misschien straks”. Ik tastte daarmee voorzichtig af, wat er zou gebeuren als ik richting het nee zeggen zou gaan. Iets wat ik tot op de dag van vandaag nog erg moeilijk vind. En het gekke is, dat ik de laatste jaren erachter ben gekomen, dat het wel zeker cultureel gebonden is.

Eerder schoof ik het af op een onzekerheid die uit verlegenheid afkomstig was. Maar die verlegenheid heb ik overwonnen. Simpelweg door te doen. Waarom blijft het nee zegen of iets zogezegd vriendelijk negeren, dan zo moeilijk? Waarom voelt het, alsof ik daarmee zo keihard tegen mijzelf in ga?

Very strange no? Vooral omdat het nee zeggen, in de meeste gevallen beter is voor mijzelf, dan voor de ander die iets van mij vraagt. Ik ben erachter gekomen dat het allemaal te maken heeft met vraag en aanbod. Dit weekend hoorde ik nog dat Indo’s helemaal niet zakelijk zijn. Maar hoe komt het dan toch, dat er wel veel van ons zijn die successen hebben behaald in die zakelijke wereld? Zijn zij dan meer verwesterd? Kennen zij geen angsten? Zijn zij in real life bitches? Helemaal niet. Zij hebben al iets overwonnen. Op persoonlijk vlak, wat ze overal kunnen gebruiken. Door ergens achter te staan. Door keuzes te erkennen. Door vast te houden aan wie je bent. Lef hebben en dit te tonen.

Van daaruit, kun je zoveel moois bereiken. Hoe makkelijk ik het hier over kan laten komen, het is geschreven woord. En hoe snel ik dit getyped heb, well daarvoor geef ik de credits aan mijn ouders die mij op typcursus hebben gezet. Maar vooral aan de geborgenheid die ik van hen heb meegekregen. Vanuit die veilige basis, kan ik aan de slag. Niet iedereen heeft dat zo meegekregen of al gevonden. Een ieder komt daar op eigen tempo achter en vecht daar een eigen veldslag voor.

Bedenk eens waar het “oh ja dat is goed hoor” of “maakt mij niets uit” van iemand vandaan komt. Respecteer iemand die nee zegt. Want, daar, daar zit een hele hoop kracht in. Een die ik bewonder en steeds meer eigen probeer te maken.

Klik hier voor het hele bericht…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *