Indosbelike 8 juni 2016

IMG-20141219-WA0000-001Met een schaal pasteitjes naast mij, zit ik al snoepend voor de televisie. Een beetje heen en weer aan het zappen. Van het ene kanaal naar het ander en voordat ik het weet, is er al een uur verstreken. Een uur, zonder enige productiviteit. Terwijl ik nog zo’n 3 soorten snacks moet maken. Er is aankomend weekend een familiefeestje. Waarvoor ik alle snacks verzorg en mijn andere tantes het avondeten. Nu klinkt dit heel simpel. En het kan ook simpel zijn. Ik kan snacks maken. Ik weet dat ze goed in de smaak vallen, na alle verkopen en bestellingen van Toko Lo. Maar toch, toch breekt er lichtelijk paniek uit, als ik al aan het familie feestje denk.

Er is een hele generatie kitchen diva’s boven mij, met zo ieder haar eigen specialiteit, bereidingswijzen en uiteraard trots. Zij maken altijd eten voor feestjes, verjaardagen of bezoekjes. Iedereen vraagt om hun eten en droomt voor ieder bezoek al weg over de schalen met hapjes.

En dan ben ik daar, een derde generatie Indo, die het koken en bakken weer heeft overgenomen van moeder, oma’s en tantes. En ook ik, heb zo weer mijn eigen specialiteit, bereidingswijzen en trots ontwikkeld. Ik betreed mij nu op hun terrein. En hoe dichterbij ik kom, hoe heter het mij onder de voeten wordt. Misschien zien zij mij wel als eigenwijs. Zij hebben jarenlang ervaring, ik misschien een kwart daarvan. Zij hebben alle kennis zelf vergaard, los getrokken van hun moeder/oma. En ik, ik kreeg het zo aangeleverd. Moest er hier en daar om vragen, maar grotendeels was het al daar.

Die pioniers van de Indische keuken, die kregen dochters. Die kregen weer dochters. En daar zijn mijn tantes, nu als oudste in die hiërarchie van kitchen diva’s. Daar sta ik dan ineens tussen. Eigenwijze derde generatie nona. Maar hey, eentje moest de eerste zijn. Dapper genoeg ga ik het proberen. Met als fanbase mijn zusjes, neefjes en nichtjes, die ongeacht alles op zullen eten wat er die dag op tafel gezet wordt.

Er zullen vast en zeker tantes in de rij voor het eten staan met zo weer hun bedenkingen. Na een hapje denken zij misschien, kurang dit, kurang dat. Maar weet je, dat is het mooie aan eten. Iedereen trekt het zich zo persoonlijk aan. Waarom? Omdat dit één van de meest tastbare aspecten is aan de huidige Indische cultuur. Het is prachtig dat iedereen zich er zo om bekommerd en het beschermd met fel commentaar. Want als zij dat niet zouden doen, dan verwaterd het. Verwesterd het. En dan eten we over een tiental jaar alleen nog gebakken rijst met sambal, omdat alle kruiden in de vergetelheid zijn geraakt.

Ik schud de zenuwen van mij af en stap de keuken in vol goede moed. Bewapend met oma’s tips, overgrootmoeder aan mijn zijde en scherpe messen om alle stress van mij af te hakken. Dit gaan de mooiste lempers worden die ik ooit gerold heb. De mooiste flensjes die ik ooit gebakken heb voor de risolles worden. En ja, deze bapao gaan rijzen alsof er 100 levens van afhankelijk zijn. Het wordt een smakelijk feestje.

Lees hier het hele artikel…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *