Saya malu

Be alert; er volgt een wat langer verhaal. Eén die ik al meerdere keren gedelete heb en waarvan ik het een beetje eng vind om te delen. Onder het mom van lekker van je afschrijven en afreageren op een toetsenbord, tik toch altijd gretig alles van me af in een word bestandje. Alles wat me dwars zit of waarvan ik mij af vraag hoe ik dit kan tackelen, noteer ik voor mijzelf. Niet in dagboekvorm of bedoeld ter analyse. Gewoon om het uit mijn hoofd te krijgen. Schrijven is een vorm van verwerking, iets waarin Jessica Anthonio mij zeker inspireert met haar dappere verhalen. En oh boy, wat heb ik een verhalen al van mij af getikt en ver weggestopt in wel 10 mapjes achter elkaar.

In bekende houding op mijn hurken met mijn laptop op mijn gele poef voor mij staar ik naar een scherm vol woorden die enorm confronterend zijn. Ik had altijd gedacht dat ik op deze leeftijd iets wat meer lef zou hebben. Dat ik minder verlegen zou zijn. Vandaag werd ik weer herinnerd aan het tegendeel. Ik ben altijd extreem verlegen geweest. Een binnenvetter, een zusje wat zich graag verschuilt achter haar broer of zus. Geboren als een tweeling heb ik ook heel lang de luxe gehad om alles te betreden met mijn tweelingzus. Van eerste dagen, keren, schoolpleinen, judo lessen, dans voorstellingen verkleed als enige zwarte panter tussen kleurrijke dieren voor 200 personen. Zij was daar. Zij zette de eerste stap, had het hoogste woord en ik kon lekker via haar mee genieten. Een enorme valkuil voor een verlegen persoon en tegelijkertijd een safety net wat erg welkom is.

Het is ook nogal een contrast. Waar ik altijd vrolijk en enthousiast ben, komt dit niet altijd zo over. De opmerking dat ik in het echt liever ben dan verwacht, is ook geen onbekende. En hoe star ik ook voor mij uit kan kijken, zo vrolijk zat ik op de fiets. Zingend, luidkeels. Met een tweelingzus naast me die een ieder boos aan keek die er iets van bleek te vinden. Dat dan weer wel. Yes van huis uit ben ik altijd beschermd. Ik wil altijd graag geloven dat ik niet de meest kwetsbare ben van het nest van de wolven jongen. Eentje die over de cliff wordt gewiept omdat de rest van de pups vertraagd. Toch is het wel een beetje zo, al verstop ik liever mijn emoties. Geen traan hoor op een begrafenis, maar huilen in mijn slaap, dat is een ander verhaal. Mijn familie weet natuurlijk hoe ik ben. Hoe verlegen ik kan zijn, hoe eng ik het vind om alleen ergens voor te gaan. Tegelijkertijd ben ik vaak genoeg voor de leeuwen gegooid. Iets wat zusjes zo fijn voor elkaar kunnen regelen, genieten van de ongemakkelijkheid van een ander. Kostbaar. Het heeft mij wel geholpen om mijn vrolijkheid niet te verstoppen achter verlegenheid of door niet te veranderen in een toetsenbord strijdend instagram model die in het echt verstopt is in haar slaapkamer. No, die acute confrontaties van mijn zusjes en met name die van mijn grote zus die zich vaak mijn Kris Jenner momager ontpopt; zij hebben er wel voor gezorgd dat ik dingen heb gedaan. Dat ik dingen voor elkaar heb gekregen alleen. Met enorme aanmoediging uiteraard.

Van een meisje die nog geen handje durfde te schudden bij binnenkomst in een volle woonkamer, werd ik wel Toko Lo die op een podium een kookdemonstratie gaf. Een enorme mijlpaal in het moment van de demo zelf. De aanloop erna en de after math, bewijzen vaak het tegendeel. Maar dat stukje verschijnt niet met de foto op instagram. Enkel de caption die voortkomt uit de opluchting en trots dat ik het toch heb gedaan.

Misschien heeft het te maken met de bescherming die ik altijd heb gekend heb en nog gebruik van kan maken. En misschien komt het wel voort uit onze cultuur. Ben ik dan zo een sponsje dat ik alles wat mijn vader op ons heeft over willen brengen, tot mij heb genomen? Of is het zo genetisch dat die Indische bescheidenheid het voor mij lastig maakt om op te boksen tegen die harde Westerse wereld? Dat is een vraagstuk op zich. Ik weet wel dat het voor mij vaak zo overkomt. En dat ik daardoor bepaalde stappen vaak niet neem. Niet enkel zakelijk maar meestal vooral persoonlijk. Ik heb enorme bewondering voor mijn broer die vroeger net zo introvert was als ik en veel ontweek. Tegenwoordig is hij zo gegroeid dat hij er zelfs alleen eropuit gaat. Dat laat mij nadenken over mijn eigen mogelijkheden.

Vandaag zette ik weer 10 stappen terug in alle ontwikkelingen die ik heb ondergaan. Bij het uitstappen van de auto met een overvolle buik van een brunch bij Cecconi’s zette ik voet aan de Javakade. Ik dacht dat ik werd overmand door een after dinner dip mede mogelijk gemaakt door het heerlijke buffet waar ik eerder de strijd mee aan ging. Toch bleek het een oude bekende te zijn. Mijn verlegenheid. I tried, tho, I really did. Bij binnenkomst zag ik familie en leek ik de eerste grote horde te hebben overwonnen. Ik was binnen.

Erna liep ik de gang door en zag ik door de glazen deur een bekend gezicht. Jaro zag me staan als verloren bambi (zijn omschrijving) in haar uppie en nam me mee naar binnen. Daar zag ik als snel wat vrolijke gezichten die ik tot nu toe enkel nog kende via Instagram (daarover volgt nog een ander blog over gram encounters). Ik weet niet wat er gebeurde of eerder gezegd wat ik zelf juist niet deed, maar ineens zette ik mijzelf terug in een bepaald gevoel. Werd ik overmand door verlegenheid juist op een moment waar ik dat helemaal niet wilde verwelkomen. Op de terugweg in de auto deed het mij ook wel denken aan mijn eerste keren in een club. Mijn zus en nichten waren de showstoppers die volop dansten, genoten en met allerlei mensen kletsten. Mee geflirt werd. En ik was het bonus zusje wat door een ieder voor de avond werd geadopteerd. Schattig, dat woord was iedere keer onlosmakelijk aan mij verbonden. Zij kregen telefoonnummers, ik kreeg knuffels en een sprite. Lief. Dat kreeg ik vanavond ook. Daardoor voelde ik mij welkom en maakte het iets los. Dat had ik eerlijk gezegd niet verwacht.

Ergens is het speciaal dat het juist vanavond tijdens N0ngkrong weer naar boven kwam. Het voelde eng aan, maar ook erg vertrouwd. Gek als je bedenkt dat de helft van de aanwezigen zo familie van me had kunnen zijn. Ik zag zelfs look-a-likes van mijn neven en tantes. Het was net zoals de familie feestjes bij ons thuis. Er zijn honderden plannen voor de avond. Maar uiteindelijk is het een groot chaotisch, luidruchtig feest met enorm veel mensen. En zo voelde ook deze avond. Ondanks mijn sociale ongemakkelijkheid deze keer, werd er mij wel heel duidelijk wat de visie is die Ruben Fernhout voor ogen heeft. Iets waar hij het al jaren over heeft sinds onze eerste ontmoeting. And boy he di dit. Dat maakte mij zelfs een beetje trots. Hij zal na deze avond ongetwijfeld zijn ideeën nog verder uitwerken of er juist weer een hele hoop nieuwe bij krijgen. Ik weet wel dat het niet enkel voor mij weer reden geeft tot reflectie. Over mij zelf als persoon, mijn rol in mijn cultuur. De manier waarop ik daarmee wens om te gaan. Om te gaan met de mensen in mijn cultuur. Hoe ik hen kan helpen. Dus ja, ik deel dit zwaar ongemakkelijke lap tekst waar niet iedereen op zit te wachten.

Samenkomen is delen. Delen leid tot meer. Tot verbintenis. Daarmee kunnen we elkaar helpen. Zelfs als je malu bent.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *